LLW 2050 Hubs

In LLW hubs komen opleidingsverstrekkers, ondernemingen, lerenden en werkenden samen. Iedereen met interesse, nieuwsgierigheid en talent kan deelnemen om samen te innoveren, ondernemen, werken en leven. Via de hubs kan iedere burger een flexibele combinatie maken tussen leren, leven en werken en een positieve impact creëren voor het eigen leven en de maatschappij.
Initiatiefnemers Thomas More Hogeschool
Voka – Kamer van Koophandel Mechelen-Kempen
Locatie Turnhout
We werken nog
graag samen met…
VDAB
Contact

Hilde Vandenhoudt
hilde.vandenhoudt@thomasmore.be

Filip Burgelman
filip.burgelman@thomasmore.be

In gesprek met LLW 2050 Hubs

 

In de zomer van 2019 spraken we met Stijn Coenen, een van de initiatiefnemers van het project ‘Stad als Atelier’. Stijn is een enthousiaste, geëngageerde man met een rotsvast geloof in de oneindig veel mogelijkheden van elk persoon. Iedereen wil betekenisvol werk doen voor de samenleving, ze moeten daar alleen de kans voor krijgen. Het project ‘Stad als Atelier’ is bedoeld voor mensen op een knooppunt in hun leven. Dit kunnen studenten of werknemers zijn die hun weg kwijt zijn. Dit project wil deze mensen terug op pad krijgen door hen de mogelijkheid te geven om deel te nemen aan betekenisvolle maatschappelijke uitdagingen.

Veel mensen zouden graag iets betekenen voor de maatschappij maar worden tegengehouden door het systeem. Je inzetten voor maatschappelijke projecten wordt vandaag namelijk niet gewaardeerd of gevaloriseerd, meer dan een schouderklopje krijg je niet. ‘Stad als Atelier’ wil daar verandering in brengen. Aan de hand van een digitale munt wil het deelnemers van maatschappelijke uitdagingen belonen. Met deze digitale munt kan je dan verschillende diensten ‘betalen’. We vragen aan Stijn wat zijn persoonlijke drijfveer is. Wie of wat hem deed beseffen dat er iets moet veranderen.

Wat is jouw persoonlijke drijfveer achter dit project?

Er wordt veel te weinig gebruikt gemaakt van het talent in onze samenleving. Veel te weinig! En er wordt zo veel talent verbrod. Er zijn meer zinvolle uitdagingen dan dat er mensen zijn. Daar moeten we iets mee aanvangen! Maar daarvoor zal er een mentaliteitswijziging nodig zijn. Voor een stuk is die verandering al bezig. Een kleine groep bedrijfsleiders begint in te zien dat er een probleem is en dat het systeem moet veranderen. En dat soort bedrijfsleiders gaan zeker mee gaan in ons verhaal zodat zij hun mensen langer kunnen houden, gemotiveerd kunnen krijgen én inspireren. Overal zijn ze op zoek naar formules, naar hulp om mensen graag en met plezier te laten werken. Als je werkgever je de mogelijkheid geeft om zinvol werk te doen, naast je job én dat werk waardeert; dan gaat er een groot deel van het probleem opgelost zijn. Want zo geeft u werkgever u ruimte, geeft die het gevoel dat die bezorgt is om u en niet alleen voor elke eurocent die jij binnenbrengt. Dat is het gevoel van de kuisvrouw van NASA, die zegt ‘ik help mee mensen op de maan zetten’. Dat mensen voelen dat ze ertoe doen, in éénder welk stukje van het bedrijf, dat is cruciaal. Ik zie heel wat bedrijven de stap richting die filosofie zetten.

Kan je daar een concreet voorbeeld van geven?

Veel IT- bedrijven, die het zien gebeuren. Die aanvoelen dat ze andere dingen moeten doen om mensen gemotiveerd te houden en aan te trekken. Die beseffen dat de gemiddelde 25-jarige op een andere manier naar het leven kijkt. Deze bedrijven beseffen dat ze niet meer met hun personeel kunnen omgaan zoals ze dat al 25 jaar doen. Niet dat dat persé slecht was, die afgelopen 25 jaar. Maar dat werkt niet voor de werknemers van vandaag. De formule van vroeger is op. Er is nood aan een nieuwe.

Dat is het gevoel van de kuisvrouw van NASA, die zegt ‘ik help mee mensen op de maan zetten’. Dat mensen voelen dat ze ertoe doen, in éénder welk stukje van het bedrijf, dat is cruciaal.

Aan wat merk je dat die formule op is?

Jonge mensen verwachten andere dingen dan alleen dat loon. Die willen weten wat dat bedrijf doet, welke klanten dat dat bedrijf heeft of er ruimte is om het met hun leven te combineren. Dat leeft veel meer dan vroeger. Ik ben twintig jaar geleden gaan werken en die vragen die stelde ik mij niet. Er is een kantelpunt geweest in de laatste tien jaar. En dat komt omdat er een groter maatschappelijk bewustzijn is. Er komt daarbij een dynamiek op gang van iedereen die weet ‘ik ga langer moeten werken’. Dus je moet zien hoe je dat volhoudt en hoe je dat gaat combineren. En ik hoor de kritische stemmen van mijn generatie ‘de jeugd wil niet meer hard werken’. Maar dat is niet waar, dat geloof ik niet. Deze generatie is gewoon bewuster bezig met ‘wat wil ik betekenen’ ‘hoe wil ik dat mijn leven eruit ziet’ en ‘Wat wil ik daarvoor opofferen en wat wil ik daarvoor in de plaats?’. Deze generatie piekert daardoor ook veel te hard, dat is het nadeel. Wij dachten daar niet over na.

Waarom is het belangrijk dat er een digitale munt wordt gekoppeld aan die maatschappelijke uitdaging? Gaat dat zonder niet?

Dat gaat zeker wel. We zien bijvoorbeeld ook in de hogeschool bij ons een groep van 24 studenten die zich aangemeld hebben om bovenop hun studies mee te werken aan een impactvol project. Zonder dat ze daar iets voor terugkrijgen in de vorm van studiepunten of geld. Die studenten willen iets betekenen. En dat zijn niet allemaal de bonobozen. Dat zijn de studenten voor wie het niet allemaal vanzelfsprekend is en die helemaal openbloeien als ze iets betekenisvol kunnen doen. We vinden het vreemd dat het systeem vandaag dat niet stimuleert en beloont. Terwijl aan zo’n impact project deelnemen meer aan de maatschappij oplevert dan een 16 halen op een vak, en dat belonen we dan wel. Dit systeem wil we veranderen, dat is de rode draad in het project.

Wat kan dit project betekenen voor mensen die niet op een knooppunt in hun leven zijn?

We willen een verbindend en inclusief verhaal vertellen. Dit project kan voor heel veel mensen iets betekenen. Er zijn zoveel mensen rondom mij die met hun hoofd tegen de muur lopen. En voor je het weet, ben jij aan de beurt. Word je ziek of je familie. Heb je een burn-out. Ik wil formules die ervoor zorgen dat als dat gebeurt, dat ik aan vier touwen tegelijk kan trekken om mijn hoofd boven water te houden. Dat wil ik. En dat wil mijn werkgever ook, want die heeft er niets aan dat ik kopje onder ga en een jaar thuis zit. En dat geldt voor leerlingen ook. Er zijn er nog teveel die afhaken. Niet omdat ze het niet kunnen maar omdat ze zich uitgeblust voelen, op zijn, omdat ze de lat veel te hoog leggen. Iedereen komt op een bepaald moment op een knooppunt in zijn of haar leven. Deze aanpak is dus voor iedereen relevant.

Als je zelf studeerde zou je deelgenomen hebben aan zo’n impactvol project? Had je daar nood aan, miste je dat?

Ik denk dat ik dat al deed. Zelfs al kreeg ik daar alleen maar een schouderklopje voor. Dus dit project doet ook geen dingen die nog nooit gebeurt zijn. Het wil die toewijdingen echter meer een plaats geven en waarderen. Want bij mij is dat bijvoorbeeld ten koste gegaan van mijn opleiding. Dus ja ik denk dat ik dat als student wel zou doen. De nood om iets maatschappelijk te doen was wel minder aanwezig. Je had vooral een gigantisch perceptie probleem. Er waren heel veel studenten die hun nek uitstaken in verschillende dingen: thuis, in de stad, in het verenigingsleven. Dat ging van de zorg voor medestudenten tot de zotste projecten op poten te zetten. Waarde creëren in de brede zin van het woord. En zij werden niet gezien als de goede studenten, daar werd mee gelachen. En dat is fundamenteel verkeerd.

Als je verschillende ervaringen hebt naast het studeren, dan maakt dat je sterker én meer waardevol voor de arbeidsmarkt. Dus dat moet volop gestimuleerd worden. Daarbij zaten wij als studenten, ik ook, helemaal in onze cocon van 20- 25 jarigen, wat wij willen doen met dit project is die cocon ook doorbreken. We zien dat nu al in projecten waar werkstudenten en reguliere studenten samenkomen. Die werkstudenten zijn zo’n bron van kennis die we binnen halen, die we met geen duizend vakken zouden kunnen compenseren. Maar ook die werkstudenten vinden het fantastisch om met 18-jarigen samen te werken, dat is verfrissend en die stellen vragen die werkstudenten niet meer durven te stellen.

Negen transitie-experimenten verkregen vanuit het Europese Sociaal Fonds financiering en ondersteuning.